Wojna Charliego Wilsona – wiemy, że nas podglądasz

Artykuł zawiera spoilery!

Ilekroć zastanawiam się nad sobą jako widzem filmowym zawsze dochodzę do tego samego wniosku.
Jestem po prostu jednym z podglądaczy, którzy wiedzą kiedy i gdzie zajrzeć przez dziurkę od klucza, żeby z dużym prawdopodobieństwem zobaczyć coś…hmm…ciekawego, może niecodziennego, albo dowcipnego, czy dramatycznego, coś co spowoduje, że z zainteresowaniem pozostaną do końca, do momentu, aż podglądani zgaszą światło, wyjdą z pokoju, zwalniając miejsce dla innych, którzy pojawią się za jakiś czas i spowodują, że znowu wokół zrobi się tłoczno od podglądaczy.
Osobiście tym większą mam satysfakcję im bardziej podglądani zdają się nie zauważać tego, że są podglądani i dzieki temu zachowują się bardziej naturalnie, z większym realizmem w warstwie psychologicznej choćby.

Niestety, często, podglądani już zawczasu wiedzą, że będą obiektami obserwacji i kiedy przykładam oko do dziurki oni już znajdują się w wysmakowanej, spreparowanej z dużym pietyzmem scenografii, mają na twarzy maski o jednoznacznym lub jednoznacznie dwuznacznym charakterze i prowadzą iście teatralne dysputy, a to wszystko w celu „przypodobania” się jak największej liczbie podglądaczy. Oni wiedzą co my lubimy, a przynajmniej co lubi większość z nas. Np. mogą być politykiem ( polityka jaka jest „każdy wie” ) zasiadającym w amerykańskim kongresie, mogą mieć problem z alkoholem, być babiarzem i starać się o podniesienie budżetu na sfinansowanie zakupu wielkiej góry żelastwa służacego do zabijania ludzi, ale wiedzą, że wystarczy włożyć maskę któregoś z aktorów znanych tylko z ról „dobrych i sympatycznych”. Następnie otoczyć się rzeszą sympatycznych, ładnych kobiet ( ale nie seksbomb z głupawym wejrzeniem ), dobrotliwego agenta z poczuciem humoru, swój problem alkoholowy uczynić tematem dowcipów ( absolutnie usuwać jakikolwiek cień kaca ) i błysnąć w koncu sceną sugerującą porzucenie tego nałogu. Siedząc w „dżakuzi” z seksownymi babkami jakie je Pan Bóg stworzył miast na ich „bufory” spoglądać z wielką uwagą na niusy z dalekiego wschodu i mieć wielce zatroskąną minę i często pokazywać się z „tą jedyną” i podkreślić jaka jest dla niego wyjątkowa , która co prawda zamężna jest, ale kto by na to zwracał uwagę, jak się o tym tylko napomknie.

To wszystko jednak jest tylko drobną kosmetyką, bo właściwie wystarczy działać w imieniu US and A przeciwko odwiecznemu wrogowi USSR po uprzednim wzruszeniu podczas wizyty w obozie bezrękich i beznogich uchodźców ( ostrożnie, subtelnie, w konwencji paradokumentu żeby się przewrażliwieni na punkcie taniego „chwytania za serce” nie skrzywili ).

Na koniec tego wszystkiego całe widowisko spuentować pod „ambitnego widza”, bolesną porażką w próbie zdobycia funduszy na odbudowę szkół na polu bitwy, tak żeby wspomniany ambitny podglądacz został z jakże odkrywczą refleksją.

Kończąc dodam, że film mimo wszystko „podejrzałem” z zainteresowaniem i nieraz się uśmiechnąłem, bo dialogi sprawne, dowcipne, a postacie niepozbawione uroku.
Pamiętajmy jednak, że Ci w Holiłud zawsze wiedzą, że ich podglądamy. Nie dajmy się łatwo manipulować.